Met drie schooltassen op haar rug

Soms zit er in een heel klein moment ineens heel veel herkenning. Afgelopen woensdag haalde ik mijn drie lieve nichtjes uit school. We hadden onderweg nog even iets lekkers gehaald en liepen daarna met z’n vieren naar mijn achterdeur. Een gewone middag. Totdat één van hen iets deed waardoor ik ineens weer terug was bij mezelf vroeger.

Het blonde koppie

De schooltassen lagen nog in de auto. De meiden stonden al binnen en ik zei: “We moeten zo nog even de rest van de spullen halen.” Ik draaide me om en zag nog net een blond koppie de hoek om gaan. Mijn jongste nichtje. De jongste van de tweeling, zestien minuten verschil wel te verstaan. Een minuut later kwam ze terug met drie schooltassen om haar heen, mijn tas er ook nog bij, en een grote glimlach op haar gezicht. “Je hoeft niet meer te lopen hoor tante Nicole, ik heb alles al gepakt.” Ik moest lachen. Het was zo puur. Zo lief. Ik zei: “Wat fijn dat je helpt, dankjewel.” En die lach werd nóg groter.

Ik herkende iets

Op dat moment dacht ik: o, ja… dit ken ik. Dat snelle helpen. Meteen zien wat er nog moet gebeuren en het alvast doen. Niet omdat iemand iets vraagt, maar omdat je het ziet. Omdat je denkt: laat ik het maar even doen. En omdat je het fijn vindt de ander te helpen. Later moest ik ineens denken aan iets wat mijn zus een tijd geleden zei. Dat mijn nichtje op mij lijkt. Toen ik vroeg waarom, zei ze lachend: “Ze is ook zo’n strebertje. Dat was jij vroeger ook.” En ineens zag ik dat dus zelf ook. Ik vond het mooi om te zien. Maar ik herkende ook dat meisje dat altijd nét iets meer oppakte dan nodig was en dat blij werd als iemand zag wat ze gedaan had.

Bij opa en oma

Ik dacht terug aan de logeerpartijtjes vroeger bij mijn opa en oma. Mooie herinneringen. Alles voelde daar vertrouwd. De geur in huis, de tafel, de geluiden in de ochtend, mijn oma die bezig was in de keuken. En ik hielp altijd mee. Tafeldekken. Verse jus d’orange maken. Koffiekopjes neerzetten als er visite kwam. Ik zie mezelf nog lopen, heel geconcentreerd zodat er niets omviel. En als iemand dan zei: “Wat help jij je oma goed”, dan groeide ik van trots. Ik deed het niet omdat het moest. Ik vond het gewoon fijn. Gezellig. Ik deed graag iets voor een ander. En ergens vond ik het ook fijn om gezien te worden in wat ik deed.

Het sloop erin

Helpen. Er voor iemand zijn. Iets regelen. Zorgen dat dingen soepel lopen. Dat is op zich heel mooi. Alleen kan iets wat ooit heel onschuldig begon, zó normaal worden dat je niet meer doorhebt hoeveel je doet. Dat gebeurde bij mij ook. In mijn werk en privé. En eerlijk is eerlijk: dat heeft me ook veel gebracht.

Ik denk dat veel vrouwen dit herkennen. Vrouwen die veel kunnen, veel zien en niet afwachten, maar handelen. Daar is niets mis mee. Totdat je merkt hoeveel er steeds jouw kant op komt. Niet omdat alles van jou is, maar omdat je je er verantwoordelijk voor voelt, vaak nog voordat je jezelf hebt afgevraagd of het eigenlijk wel bij jou hoort.

Niet ineens, wel steeds meer

Ik ben daar wel in veranderd. Maar niet ineens. Niet door één inzicht of een ochtend waarop ik dacht: vanaf nu doe ik het anders. Het ging stap voor stap. Door levenservaring. Door opleidingen. Door reizen. Door alleen op pad te gaan en mezelf tegen te komen op plekken waar niemand iets van me nodig had. Door gesprekken. Door vallen en opstaan. Door steeds beter te zien hoeveel ik deed zonder er echt bij stil te staan. Ik ging herkennen hoe vaak ik al in beweging kwam voordat iemand iets vroeg. Hoe vaak ik dacht: laat maar, ik doe het wel even. Of: het kost meer tijd om het uit te leggen dan om het zelf te doen. Zinnen die heel normaal klinken, maar waar vaak veel achter zit.

Niet alles hoeft op jouw schouders te liggen

Daarom raakte dat moment met mijn nichtje me ook. Ze stond daar met die tassen en die trotse glimlach.Zo klein nog, maar tegelijk zo vastberaden. En ik herkende het meteen. Dat zien wat nodig is. Dat al in beweging komen voordat iemand iets vraagt. Dat heel graag willen helpen. Alleen weet ik nu iets wat ik toen nog niet wist.

Niet alles wat je ziet, hoef jij ook op te pakken.

En soms begint veranderen niet met een groot besluit. Maar met zo’n klein moment waarop je ineens denkt: hé… ik ben het alweer aan het doen. Of misschien wel: ik ben er eigenlijk wel klaar mee dat ik me overal verantwoordelijk voor voel. Herken je dat?

Liefs, Nicole ❤