Terwijl iedereen sliep

Om drie uur ’s nachts zat ik rechtop in bed. Een hard, scherp geluid galmde door het huis. De kinderen sliepen door. Mijn vriend ook. Nog steeds snap ik niet hoe dat mogelijk is. Dat alarm maakte een herrie waar je normaal gesproken een halve straat mee wakker krijgt. Maar blijkbaar niet drie kinderen en een slapende man. Tot ik rechtop naast hem zat...

Meteen aan

Binnen een paar seconden stond ik aan. Ik wist wat het geluid was. Ik wist wat er moest gebeuren. En terwijl ik nog iets aantrok om naar beneden te kunnen, had ik ook al bedacht dat Arjan mee moest, want hij kan erbij. Ik niet. Althans niet zonder trapje. “Het alarm gaat af.” Meer hoefde ik niet te zeggen. Arjan sprong uit bed en stormde de trap af. Niet omdat hij meteen het hele plaatje scherp had, maar omdat hij wist dat er iets aan de hand was.

Een paar stappen verder

Terwijl Arjan het alarm uitschakelde, liep mijn hoofd alweer vooruit. Hoe kan dit? Is de batterij leeg? Wanneer hebben we die eigenlijk voor het laatst vervangen? Kan het iets anders zijn? Koolmonoxide misschien? Moeten we nog iets controleren? Er was geen brandlucht, geen rook, geen reden voor paniek. Maar mijn was hoofd nog niet klaar met het nachtelijke onderzoek. Tot lichte irritatie van mijn lieve vriend, die inmiddels vooral weer wilde slapen.

Klaarwakker

Toen het alarm stil was, gingen we terug naar bed. Een paar minuten later sliep Arjan weer. De kinderen hadden het hele gebeuren sowieso gemist. En ik? Ik lag naar het plafond te staren. Niet gestrest. Niet bang. Gewoon wakker. Rationeel wist ik: dit is klaar. Maar mijn hoofd stond nog aan. Nog even denken. Nog even nalopen. Nog even controleren of ik niets had gemist. En daarna ging het gewoon door. De boodschappen voor de volgende dag. Iets wat ik nog moest regelen. Een appje waar ik nog op wilde reageren. Niets groots. Gewoon allemaal losse dingen die zich ineens meldden alsof midden in de nacht een volkomen logisch moment was.

Oude gewoonte

Ik probeerde nog van alles. Ademhalingsoefeningen. Een bodyscan. Een oefening met cirkelende ogen (ooit een keer op TikTok gezien). Een spelletje op mijn telefoon. Met de hoop dat mijn hoofd ergens onderweg zou afhaken. Dingen die normaal prima werken als ik niet gelijk kan slapen, maar die nacht niet. Mijn hoofd had blijkbaar besloten dat het nog even dienst had. Na zo'n anderhalf uur gaf ik het op en ging ik naar beneden. Ik pakte een pak (lactosevrije) melk uit de koelkast en schonk een beker voor mezelf in. Dat deed ik vroeger ook weleens als ik niet kon slapen.

Dan kwam ik beneden en zat mijn vader daar soms nog aan onze eettafel. Zonder veel woorden schonk hij dan een glas melk voor me in. En dan zat ik daar rustig, dronk mijn glas langzaam leeg en ging ik vervolgens weer terug naar bed. En voor zover ik me herinner sliep ik daarna altijd weer. Deze nacht ging ik terug naar die oude gewoonte. Ik dronk rustig mijn melk op, ging weer naar boven, en kroop tegen Arjan aan. En.... dat oude ritueel werkt nog steeds: ik viel binnen een paar minuten in slaap.

De volgende dag

’s Ochtends hadden we het er nog even over. Arjan vertelde dat hij eigenlijk vooral wakker was geworden van mij. Niet eens van het alarm. Van mij. Omdat ik binnen een paar seconden rechtop zat, de situatie had ingeschat en hem al vertelde wat hij moest doen.

“Dat was niet echt lekker wakker worden, lieverd”, zei hij. Ik moest lachen. “Alsof wakker worden van een rookmelder wél lekker wakker worden is.”

Later checkte ik het nog even bij de kinderen. Maar nee. Ze hadden echt niets gehoord. Serieus niets. Eén van de kids zei droog: “Nou ja, als het huis ooit echt in brand staat, worden we in ieder geval gered door Nicole.” Daar had ze dan weer wel een punt.

Achteraf

Dit herken ik van mezelf. Als er iets gebeurt, hoef ik niet eerst op gang te komen. Mijn hoofd schakelt direct. Niet één stap vooruit, maar vaak al meerdere tegelijk. Eerst zorgen dat het veilig is. Dan controleren. Ondertussen vooruitdenken. Pas als alles klopt, komt de rust. Misschien is dat precies waarom ik in zulke momenten zo kalm blijf. Mijn hoofd is al bezig met de volgende stap, terwijl de situatie voor anderen nog moet landen.

Herken je dat? Dat jouw hoofd direct begint te schakelen, terwijl anderen nog nauwelijks doorhebben war er aan de hand is?

Liefs,

Nicole ❤