HOE LANG wil jij dit nog volhouden?
Je hebt het goed voor elkaar: een fijn thuis, een druk gezin, een mooie carrière opgebouwd, een agenda die volloopt en mensen die voor van alles bij jou aankloppen.
Voor de buitenwereld lijkt je leven perfect en ergens vind je het ook fijn dat beeld overeind te houden.
​
Wat zij niet zien, is dat je ’s avonds helemaal uitgeput op de bank ploft,​
’s nachts ligt te malen en steeds vaker het gevoel hebt dat je achter de feiten aanloopt.
En je weet niet hoe je dit anders kunt doen zonder dat je anderen tekort doet.
HERKEN JE DIT?
-
​Tijdens een overleg blijft het stil als gevraagd wordt wie de actie oppakt. Heel even hoop je dat iemand anders iets zegt. Maar dan doorbreek je toch weer de stilte: “Ik doe het wel”. Nog voor de woorden goed en wel je mond uit zijn, voel je de irritatie al opkomen: dit komt er weer bij.
​​
-
In de auto naar huis spreek je een voice-memo in. Acties voor morgen. Wie je nog moet bellen. Wat morgen echt af moet. Als je stopt met opnemen ben je bijna thuis en je herinnert je amper hoe je gereden bent. Pas dan voel je de druk achter je ogen en hoe vast je nek zit.
​​
-
Aan tafel vraagt je man wat er deze week allemaal speelt. Nog vóór hij iets zegt, ligt het hele overzicht al op tafel. De spreekbeurt van jullie jongste, de huiswerkbegeleiding van jullie oudste, wie er zaterdag moet rijden naar de training, dat er nog een verjaardagscadeau geregeld moet worden. En terwijl jij het opnoemt, schiet er eigenlijk maar één ding door je hoofd: hoe krijg ik dit weer rond?
​​
-
Je had je voorgenomen die avond niets meer te doen. Toch klap je nog één keer de laptop open. Even snel nog iets afronden, omdat je weet dat anderen op jouw reactie wachten. Een uur later zit je er nog. Je schouders voelen zwaar, je onderrug zeurt en je ogen worden moe. Nog heel even.
​​
-
Je wordt wakker en staart naar het plafond. De tranen prikken achter je ogen nog voor de dag begonnen is. Niet omdat er iets groots speelt, maar omdat je zó verlangt naar een dag waarop je niet overal aan hoeft te denken en niet alles hoeft te regelen. Even geen lijstjes in je hoofd. Geen mensen die op je rekenen. Niet degene zijn die alles bij elkaar houdt. En toch sta je straks gewoon weer op. Nog 2 uurtjes.
ALS JE ZO DOORGAAT...
​​
Vriendinnen heb je gewaarschuwd. “Kijk je wel uit dat je niet opbrandt?”
Maar dat gaat jou natuurlijk niet gebeuren. Jij bent degene die alles regelt. Op je werk. Thuis. Voor iedereen om je heen. Dus je gaat nog even door. Totdat het niet meer gaat zoals eerst.
​
Je laat steken vallen op je werk. Mailtjes blijven liggen, je concentratie wordt minder en zelfs simpele vragen voelen als te veel. Waar je normaal alles overziet, kost het nu moeite om je hoofd erbij te houden.​ Aan het eind van de dag plof je uitgeput op de bank. De kinderen vertellen iets, je man wil iets met je bespreken, maar je kunt het er eigenlijk niet meer bij hebben. Je reageert kortaf, zegt vaker “straks even” en hoopt vooral dat niemand nog iets van je nodig heeft. Zelfs appjes van vriendinnen laat je liggen.
Niet omdat je geen zin hebt, maar omdat je mentaal en fysiek op bent. ​En dat is misschien nog wel het moeilijkste. Dat je merkt dat je niet meer de vrouw bent die alles aankan. Niet meer de collega, partner, moeder of vriendin kunt zijn zoals je zou willen.
IK WAS JOU
Ik weet hoe het voelt om altijd verantwoordelijk te zijn. Om alles te regelen. Om altijd 'aan' te staan. En te denken dat je geen keus hebt. ​Ik was jou. Niet in één keer. Maar stap voor stap werd het anders.
neem jezelf hierin serieus
Dat je het allemaal nog redt, betekent niet dat het goed gaat met jou.
Wacht niet tot het echt niet meer gaat.
