HOE LANG BLIJF JIJ ALLES DRAGEN?
Je hebt het goed voor elkaar: een fijn thuis, een druk gezin, een leuke baan,
een agenda die volloopt en mensen die voor van alles bij jou aankloppen.
Voor de buitenwereld lijkt je leven perfect.
En ergens vind je het ook fijn dat beeld overeind te houden.
Wat zij niet zien, is dat je ’s avonds helemaal uitgeput op de bank ploft,
’s nachts ligt te malen, en ’s ochtends alweer op staat met
het gevoel dat je achter de feiten aanloopt.
En je weet niet hoe je dit anders kunt doen zonder dat je anderen tekort doet.
HERKEN JE DIT?
-
In een projectoverleg blijft het stil als gevraagd wordt wie de actie oppakt. Je hoort jezelf zeggen: “Ik doe het wel”. Terwijl je agenda al uitpuilt en je eigenlijk hoopte dat iemand anders het zou oppakken.
-
In de auto naar huis spreek je een voice-memo in. Acties voor morgen. Wie je nog moet bellen. Wat je nog moet oplossen. Als je stopt met opnemen ben je bijna thuis en je herinnert je amper hoe je gereden hebt. Pas dan voel je die druk achter je ogen en hoe vast je nek zit.
-
Aan tafel vraagt je man wat er deze week allemaal speelt. Nog vóór hij iets zegt, som jij het al op: de spreekbeurt van jullie jongste, de huiswerkbegeleiding van jullie oudste, wie er zaterdag moet rijden naar de training, dat er nog een verjaardagscadeau geregeld moet worden, de sport en privéafspraken. Jij bent degen die het overzicht heeft. Terwijl je praat, ben je in je hoofd al aan het schuiven hoe dit allemaal moet passen.
-
Je had je voorgenomen die avond niets meer te doen. Toch klap je nog één keer de laptop open. “Even snel.” Een uur later zit je er nog. Je schouders voelen zwaar, je onderrug zeurt en je ogen worden moe. Nog heel even.
-
Je wordt wakker en staart naar het plafond. “Even niks. Alsjeblieft even niks.” Je voelt de tranen achter je ogen prikken. “Gewoon één dag zonder dat ik alles moet regelen”. En meteen daarna komt het: “Nee. Dat kan niet. Ik moet dit doen.” Je draait je om. Nog 2 uurtjes.
ALS JE ZO DOORGAAT...
Heb je steeds vaker een korter lontje. Reageer je sneller geïrriteerd tegen je kinderen en partner.
En zit je daarna met een knagend rotgevoel, omdat je weet dat zij dit niet verdienen.
Op je werk maak je fouten die je normaal nooit maakt. En zelfs bij vriendinnen ben je maar half aanwezig.
’s Avonds ben je zó moe dat er niets meer over is voor echte aandacht of intimiteit.
Alles blijft doorgaan, alles wordt geregeld, voor iedereen wordt gezorgd. Behalve voor jou.
Je staat er altijd alleen voor. Althans zo voelt het. Je vindt jezelf niet meer leuk. Je vindt je leven niet meer leuk.
Tot je op een dag echt helemaal op bent. Je kunt letterijk niet meer. Je hebt lichamelijke klachten.
Leuke dingen kosten nu ook energie. Je dromen zijn al lang verdwenen.
En wat jij wilt, waar je echt behoefte aan heb? Dàt weet je al lang niet meer.
Je leeft op de automatische piloot.
IK WAS JOU
Ik weet hoe het voelt om altijd verantwoordelijk te zijn. Om alles te regelen. Om altijd 'aan' te staan. En te denken dat je geen keus hebt. Ik was jou. Niet in één keer. Maar stap voor stap werd het anders.
herken je jezelf hierin?
Je hoeft het niet alleen te doen.
Soms begint het met één gesprek.
